Dynastie Wschodnie
Panowanie Wschodniej Dynastii Zhou w piśmiennictwie podzielone jest na dwa okresy, a mianowicie pierwszy trwający od 8 do 5 wieku przed naszą erą i noszący nazwę Epoki Wiosen oraz Jesieni oraz Epokę Walczących Królestw, która trwała następnie do wieku trzeciego przed naszą erą. Ten drugi okres będzie zaliczany do powolnego upadku dynastii Zhou i powstania coraz większej liczby niezależnych państwek. Chiny przestały istnieć jako jeden oraz wspólny organizm państwowy. Nowe państewka w różnym stopniu zachowywały zależność od siebie. Poszczególni władcy posiadali swoich lenników, ci zaś miewali również swoich wasali, w procesie ustawicznych wojen, które cały czas były prowadzone przez sąsiadujące z sobą księstwa, w końcu wyłoniła się instytucja władcy hegemona, który był gwarancją wewnętrznego łądu w Chinach. Podczas gdy dynastia zhou zachowała przede wszystkim przewodnictwo w zakresie religijnym potężne królestwa przejmowały powoli przewodnictwo w sprawach wojskowych, a władcy występowali w roli hegemonów, gdzie chińska tradycja wymienia ich pięciu. Faktyczna władza była sprawowana jednak tylko i wyłącznie przez władców trzech królestw, a mianowicie Chu, Qin, i Qi.